این مراسم یک مهمان ویژه هم داشت؛ نورا دایی، دختر آقای گل جهان.

به گزارش پرشین وی ،ماجرا از این قرار است که شیرکاکائو می‌تواند به طور موثری برای تجدید قوا مورد استفاده قرار گیرد، در نتیجه می‌توان از این ماده خوراکی به جای نوشیدنیهای گران قیمت ورزشی و یا پروتئینهای ورزشی که برای تجدید قوا مورد استفاده قرار می‌گیرند استفاده کرد.

طبق تحقیقات انجام شده بر روی تاثیر نشاط بخشی شیرکاکائو و نوشیدنی ورزشی مخصوص این کار و مقایسه آنها روی ورزشکاران، محققان به این نتیجه رسیدند که تاثیر این ماده خوراکی بر رفع گرفتگی ماهیچه ها و آماده کردن ورزشکار برای انجام فعالیتهای ورزشی در روز بعد دقیقا مانند نوشیدنی‌های ورزشی مخصوص این کار است.

در نتیجه توصیه می‌کنیم حتما بعد از ورزش کردن شیر کاکائو را امتحان کنید.

شیر کم چرب

شیر کم چرب منبعی غنی از ویتامین D است که برای استحکام دندان ها و استخوان بسیار مفید می باشد. کمبود کلسیم خطر پوکی را افزایش داده و منجر به خراب دندان ها می شود.

سال نود برای اهالی سینمای ایران سال خوبی بوده، علاوه بر کسب افتخاراتی مثل کسب جایزه گلدن گلوب و اسکار بعضی جوان های دوست داشتنی و محبوب سینما و تلویزیون مثل مهدی پاکدل و بهنوش بختیاری و ترانه علیدوستی هم به خانه بخت رفتند و ازدواج کردند. اما سیامک انصاری آخرین شاه داماد سال 90 است.

گودرزی در سال 90 فیلم «شیرین» عباس کیارستمی را روی پرده سینما داشت و در حالی که 117 بازیگر زن سینمای ایران حضور داشتند کیارستمی بازی فاطمه گودرزی را مورد تحسین قرار داد. او همچنین سریال «امروز فردا» را روی آنتن سینما داشت که پسرش پویان هم در کنار او در این مجموعه نقش آفرینی کرد. با او درباره 10 دغدغه مهمش در سال 90 صحبت کردیم سالی که در توصیفش به خوانندگان تماشا گفت: «کار، کار و فقط کار». او امیدوار است بتواند سال 91 را هم با کار بگذراند؛ چراکه کار را مهم ترین درگیری ذهنی اش می داند.

1- مهم ترین دغدغه این روزهای من چندان دغدغه شخصی نیست و دغدغه همه مردم است. مشکلات اقتصادی و دغدغه مسائل مالی و اقتصادی که همه مردم و طبیعتا من هم به عنوان یکی از مردم با آن دست به گریبان هستم دل نگرانی و مسئله مهم این روزهای من است. من واقعا برای مردم غصه می خورم و ناراحت هستم.

مسئله، تنها فشارهای مالی و کمبودها نیست، که شاید اگر فقط این بود باز می شد راحت تر تحمل کرد. مسئله تاثیر این مشکلات بر رفتارهای مردم و آسیب های فرهنگی و اجتماعی ناشی از آن است. این مشکلات اوقات مردم را تلخ می کند و آنها عصبانی می شوند این عصبانیت باعث می شود با هم خوب و درست رفتار نکنند و احترام همدیگر را نگه ندارند. ما مردم متمدن و اصیلی هستیم و این مشکلات و مسائل حق ما نیست. ما باید در رفاه و آرامش زندگی کنیم. مهم ترین دغدغه من، دغدغه خودم نیست، دغدغه مردم و وطنم است. دغدغه همسایه گرفتار و همشهری گرسنه و... است. وقتی هم مشکلی، مشکل عمومی همه مردم باشد و همه مردم از آن رنج ببرند من هم جدا از دیگران نیستم و درد مردم، درد من هم هست.

2 – آلودگی محیط زیست که آلودگی هوا هم بخشی از آن است از دغدغه های همیشگی من است به خصوص که شهر ما، تهران، از آلوده ترین شهرهای دنیاست. جا به جایی هوا در این شهر باتوجه به موقعیت جغرافیایی آن که اطرافش با رشته کوه هایی بسته است، مشکل ساز بوده و ما همیشه چشم انتظار وزیدن باد و نسیمی هستیم تا بلکه هوا ذره ای بهتر شود. البته خدا را شکر به لطف نزدیکی بهار و سال نو این روزها کمی هوا بهتر است و بعد از مدت ها می توان در تهران آسمان آبی را دید.

3 – ترافیک و ازدحام یکی دیگر از دغدغه ها و شاید بتوانم بگویم درگیری های من است، که البته باز خود آن یکی از عوامل آلودگی هوا هم هست. ترافیک به خصوص در برخی ساعات و یکسری مسیرها وحشتناک است. نگاه که می کنید، می بینید در هر ماشین یک نفر پشت فرمان نشسته و کل شهر مثل یک پارکینگ بزرگ شده است که البته آن هم علت دارد.

علتش هم این است که وسایل حمل و نقل عمومی کافی نیست و گاهی در بعضی ساعت ها حتی دسترسی به آنها سخت و غیرممکن است. حالا مسئله امنیت و اینها بماند. خوب که فکر می کنم می بینم مشکلاتی که همه ما درگیرشان هستیم و دغدغه شان را داریم به صورت زنجیروار به هم متصل هستند. مثلا اگر از بودجه عمومی، بیشتر صرف وسایل نقلیه عمومی شود. مردم کمتر از وسیله نقلیه شخصی استفاده می کنند و بالطبع ترافیک کاهش پیدا می کند و بعد هم آلودگی هوا کمتر می شود.

4 – تیم والیبال هنرمندان یکی دیگر از دغدغه های این روزهای من است. من همیشه اهل ورزش بوده ام و از دبیرستان والیبال بازی می کردم؛ اما نه به صورت حرفه ای. بعد مدتی آن را کنار گذاشتم، اما بدنسازی و شنا را مرتب کار می کردم، تا اینکه چند سال پیش یک تیم والیبال هنرمندان تشکیل شد و من هم به آنها ملحق شدم منتها بعد از مدتی فعالیت این تیم ادامه پیدا نکرد تا اینکه امسال دوباره بچه ها یک تیم والیبال جدید تشکیل دادند و الان چند ماهی است که این تیم فعالیتش را شروع کرده و من هم به آ نها ملحق شده ام.

تمرینات ما تحت نظر سرمربی مان خانم دکتر مهری خرازی انجام می شود. تا آنجا که من اطلاع دارم ایشان مربی بازنشسته والیبال هستند و جالب اینکه خیلی به هنر علاقه دارند و کار ترجمه هم انجام می دهند. ترجمه بعضی از کتاب های مجموعه هری پاتر از نمونه کارهای ا یشان است.

5 – من عاشق ورزش هستم و ورزش از اصلی ترین دغدغه های همیشگی من است. ورزش باعث می شود که با افسردگی دست به گریبان نشوم. در زندگی مدرن شهری امکان افسرده شدن زیاد است و به نظر من هرکسی باید دستاویزی پیدا کند تا به دام آن نیفتد.

دستاویز من هم ورزش است و به نظرم بهترین راه برای پر کردن اوقات خالی ام. ورزش، هم بسیار لذت دارد و هم مرا از خیلی چیزهای اذیت کننده مثل آلودگی هوا دور می کند. ورزش، هم مراقبت روحی است و هم مراقبت جسمی و آدم را واقعا از لذت سیراب می کند؛ به خصوص ورزش های جمعی و گروهی که لذتبخش ترند.

6 – یک بازیگر اگر کارش را عاشقانه دوست داشته باشد باید دغدغه مراقبت از خود را هم داشته باشد؛ چون مردم او را می شناسند و شاید یک جوری الگویی برای آنها باشد. پس باید مراقب خیلی چیزها در زندگی و رفتارش باشد. شاید کلمه رضایت، کلمه سنگینی باشد؛ اما واقعا بازیگر باید گاهی به خودش ریاضت بدهد و از بعضی لذت ها بپرهیزد. مثلا در خیلی مهمانی ها و حتی بعضی مهمانی های خانوادگی شرکت نکند.

باورتان نمی شود من عروسی برادرزاده ام نرفتم؛ چون فکر کردم بالاخره عروسی است و خانم ها می خواهند عکس و فیلمی بگیرند و اگر من بروم هم خودم معذب می شوم و هم آنها. مخصوصا جوان ها بهتر است حواسشان را بیشتر جمع کنند و ملاحظه بیشتری به خرج بدهند.

7 – یک موقعی دغدغه کارهای هنری دیگری مثل نقاشی یا نواختن سنتور را هم داشتم؛ ولی الان هم وقت نمی کنم و هم آن قدر مشکلات خانواده زیاد است که سعی می کنم از این سرگرمی های شخصی ام به نفع دیگر اعضای خانواده بگذرم.

8 – پوست هم یکی دیگر از آن مراقبت های جسمی لازم برای بازیگران است. من سعی می کنم با تمیز نگه داشتن پوست حسابی هوای آن را داشته باشم. پشت دوربین آرایش نمی کنم و خیلی ساده تر از اکثر زنان عادی هستم. از پوستم همیشه تحت نظر پزشک مراقبت می کنم. البته گاهی هم اگر حوصله پیدا کنم سراغ روش های گیاهی می روم مثلا از ماسک های خیار و زردآلو استفاده می کنم.

9 – برای من و هر مادری قطعا فرزندان مهم ترین دغدغه هستند. پسرم این روزها با من همکار شده و بازیگری می کند. البته من و پدرش به خاطر مشکلاتی که در این کار هست و خودمان هم هرکدام به نوعی تجربه اش کرده بودیم ابتدا مخالفت کردیم و گفتیم در کنار درس به هنر بپردازد و آن را شغل دومت قرار بده، آن هم اگر خیلی مشتاق هستی. خب، منتها خودمان هم می دانستیم این حرفه جدی تر از آن است که بتوان در کنار حرفه اصلی به آن پرداخت. او را به خارج از کشور فرستادیم تا آنجا کامپیوتر بخواند. مدتی هم مشغول بود، اما دوام نیاورد و برگشت.

علاقه اش به بازیگری و هنرهای نمایشی آنقدر زیاد بود که اینجا دوباره از صفر شروع به خواندن کرد و دانشگاه رشته هنرهای نمایشی قبول شد و ادامه داد. سال 90 برای اولین بار در سریال «امروز فردا» در کنار من بازی کرد. دخترم هم درگیر هنر است، منتها در شاخه های دیگری. او عکاسی مد و فشن می کند. من بچه ها را در انتخاب آزاد گذاشتم و از انتخابشان حمایت می کنم. ما صحبت هایمان را کردیم و پیشنهادهایمان را دادیم اما تصمیم نهایی با خودشان است و من هم به آن احترام می گذارم و در کنارشان هستم. برای آنها آرزو می کنم در سال 91 به هدف های یکه دارند برسند و سالم و خوشحال باشند.

10 – تابستان 90 را با استرس بیماری وبا گذراندیم، بحث بیماری وبا خیلی داغ بود. البته هر روز بالاخره یکی از این بیماری ها می آید و مدام می گویند این را بخورید و آن را نخورید و... راستش خیلی آدم وسواسی ای نیستم. با خودم فکر می کنم اگر بخواهم سخت بگیرم تمام وقتمن را باید روی مسائل بهداشتی بگذارم. در مورد خوردن و تغذیه هم خیلی سخت نمی گیرم. عاشق غذای چرب و شیرین هستم همین طور شکلات، شیرینی، بستنی و دسر و این چیزها. حسابی هم می خورم. البته خدا را شکر استعداد چاقی هم ندارم اگر هم داشتم این قدر ورزش می کنم که چاق نمی شوم. آشپزی را هم دوست دارم. همه هم می گویند آشپزی ات خوب است. همه جور غذا از ایرانی و فرنگی می پزم.

به نقل از مجله سیب سبز : كمتر ایرانی‌است كه مرجانه گلچین را نشناسد. دیروزی‌ها تصویرش را در «آینه» به یاد دارند و برای امروزی‌ها او هنوز «زیور» شمس‌العماره است. گرچه دوست دارد كه دوباره به سینما برگردد اما در همین اجراهای تلويزیونی‌اش هم همیشه خوش می‌درخشد و جزو چهره‌های موفق برنامه‌اش می‌شود. او در زندگی و كارش یك زن موفق‌است؛ زنی كه عاشقانه كارش را شروع كرده و هنوز هم با وجود تمام سختی‌ها ادامه‌اش می‌دهد. مرجانه گلچین هم آشپز خبره‌ای است و هم اهل موسیقی است و این بار به بهانه تولد 53‌سالگی‌اش، چند درس از او می‌گیریم.

مرجانه گلچین در خیال سیر نمی‌كند. او در دهه 60 اوج‌نشین بازیگری ایران بوده اما با مدتی دور بودن از ایران و بعد هم رفتنش به سمت كار‌های طنز، انتخاب‌هایش هم كم‌كم به نقش‌هایی خاص محدود شد اما با وجود این، باز هم سعی می‌كند بهترین باشد و به تكرار نیفتد. خودش در این مورد می‌گوید: «بازیگر از راه بازیگری زندگی می‌كند و ممكن است اگر بخواهد دست نگه دارد و منتظر یك نقش متفاوت در گونه دیگری بنشیند هیچ وقت این شانس را پیدا نخواهد كرد كه نقش ایده‌آلش را بازی كند. ولي با این حال سعی می‌كنم در بین پیشنهادها انتخاب‌های متنوع‌تری داشته باشم. مثلا نقشم در راه در رو، خوش‌نشین‌ها، شمس‌العماره و... با هم كاملا متفاوت بود.»

او بی‌تفاوت نیست و بدون داشتن دركی از نقش‌هایش بازی‌شان نمی‌كند. او در این زمینه می‌گوید: «از مشخصه‌هاي بازيگر، خوب ديدن است. طبيعتا در كوچه و بازار آدم‌هايي شبيه انسي و ديگر شخصيت‌هايي كه من بازي مي‌كنم وجود دارند. من هم سعي مي‌كنم وقت بگذارم و در جامعه به طيف‌هاي مختلف مردم دقت كنم تا بتوانم موقع خلق شخصيت در بازي، از آن‌ها كمك بگيرم. گام بعدي كمك و توضيح كارگردان و گروه بازيگران است و همين‌طور اصلاحاتي كه نويسنده با توجه به شخصيت‌هايي كه مي‌توانند در چنين خانواده‌هايي شكل بگيرند، در فيلمنامه انجام مي‌دهد.»

بی‌هدف سراغ كاری نمی‌رود. برای او بازیگری یعنی زندگی و سعی می‌كند با كارش روی زندگی دیگران هم تاثیر بگذارد. او در این زمینه می‌گوید: «من عميقا از اين‌كه اينقدر به سمت تنهاتر شدن مي‌رويم مي‌ترسم. يكي از علت‌هاي اين‌كه بيشتر طنز كار مي‌كنم همين است. با خودم مي‌گويم مردم كم‌ گرفتاري دارند كه حالا ما هم غصه دارشان كنيم. باور كنيد مردم من را در كوچه و خيابان مي‌بينند از ته دل مي‌گويند خدا عمرتان بدهد كه خنده به لب مردم مي‌آوريد.»

نقش را وارد زندگی‌اش می‌كند تا بتواند بهتر اجرایش كند. ساعت‌هاي تمرین او فقط به تمرین‌های گروهی محدود نمی‌شود. خودش هم حواسش به نقشش هست و در این مورد می‌گوید:« هميشه دوست داشتم در قالب شخصيت‌ها فرو بروم. خیلی زیاد و عمیق با نقش‌هایم آميخته مي‌شوم و تا مدت‌ها رفتارها، نوع حرف زدن، حركت دست و حتی ميمیك صورتم، متاثر از آن‌هاست. تا جایی كه بعد از سریال شمس‌العماره مادرم چند بار گفت كه داری زیور بازی در مي‌آوري.»

خودش می‌داند این كار سخت است اما به خاطر سختی، كنارش نمی‌گذارد. مرجانه گلچین معتقد است: «بازيگري كار بسيار سختي و ساعت‌هاي كار ما طولاني و فشرده و در مكان‌هاي مختلف است. بيشتر وقت‌ها شب كار هستيم. براي همين سريال «سه دونگ، سه‌دونگ» من بسيار خسته شدم به خصوص اواخر كار كه خيلي برنامه مان فشرده بود و من به‌شدت كمبود خواب داشتم تا جايي كه دچار ضعف جسماني و كسالت شده بودم اما همين كه بعد از پخش آن مردم من را در كوچه و خيابان مي‌ديدند از كار تعريف مي‌كردند و خسته نباشيد مي‌گفتند، برايم يك دنيا ارزش داشت و همه خستگي‌ها و سختي‌ها را از يادم مي‌رفت.»

وقتی 9 سال داشت، در تئاتری كه كار غلامحسین لطفی و داریوش مودبیان بود، ‌كارش را آغاز كرد. خودش در این مورد می‌گوید: «الان خیلی مد شده كه آدم‌ها بگویند از بچگی به بازیگری علاقه داشته‌اند. اما راستش من آن‌قدر علاقه داشتم كه كارم را از 9 سالگی شروع كردم.»

وقتی كه تحصیلش در ایران با مشكل روبه‌رو می‌شود، تصمیم می‌گیرد كه از كشور برود و این كار را هم می‌كند اما علاقه‌اش به زادگاهش و دلتنگی‌اش برای مادرش، او را به ایران برمی‌گرداند. مرجانه گلچین در این مورد می‌گوید: « درسم را در رشته كارگردانی در دانشگاه سوره ادامه دادم. البته برخلاف میلم؛ چون دلم می‌خواست كه بازیگری بخوانم اما متاسفانه به حد نصاب نرسید. بعد از این بود كه تصمیم گرفتم برای همیشه از ایران بروم چون برادرهایم آنجا زندگی می‌كنند. همین كار را هم كردم؛ اما راستش دلم برای ایران و كار و دوستانم تنگ شد. شهر زادگاه من رشت است و ماهی یك بار هم كه شده باید برای دیدن مادرم به آنجا بروم. من خیلی این شهر را دوست دارم.»

 اكبر عبدي هميشه يك پديده بوده، چه آن موقع كه مدرسه‌اش دير مي شد،‌چه وقتي در اجاره‌نشين‌ها بمب خنده بود،‌چه وقتي در فيلم مادر اشك تماشاگران رادر مي‌آورد و چه وقتي نقش يك مادر را كاملا جدي بازي كرد. استاد بازيگري سينماي ايران كه شايد محبوب‌ترين بازيگر نقش‌هاي كمدي در تاريخ سينماي ايران باشد حالا سيمرغ جشنواره فجر را هم ميان افتخاراتش دارد، اما در اين مصاحبه مي‌گويد كه هنوز آرزوهاي برآورده‌نشده‌اي دارد...

در اين دهه، سينما به سمتي رفت كه فيلم‌ها با قصه‌هاي امتحان شده و هزينه توليد پايين با 3 يا 4 بازيگر و مقدار زيادي شوخي تكراري و سوژه‌هاي پيش پا افتاده ساخته شوند و قيد كيفيت و ارزش سينمايي را بزنند. در بعضي‌ شهرها براي همين فيلم‌هاي كم‌هزينه و كم‌ارزش سر و دست مي‌شكستند، صرفا هم براي همان چند بازيگر جوان و خوش‌چهره كه در آن‌ها بازي مي‌كردند! طبيعي بود كه هم انتخاب‌هاي من محدود بود و هم فيلمي كه نقش جدي و مناسبي برايم داشته باشد كمتر ساخته مي‌شد.

مي‌خواستند با اسم من بليت بفروشند

اين‌كه مي‌گوييد معيارهاي انتخابم نسبت به دهه 70 تغيير كرده و در دهه 80 نقش‌هايي را قبول مي‌كنم كه بي‌ارزش هستند را قبول ندارم!  بهتر است بگويم معيارهايم‌ براي انتخاب نقش تغييري نكرده بلكه فضاي سينما در اين دهه عوض شده و برهنگي كلامي يا پرده‌دري و شوخي با مفاهيم ممنوع به عنصر غالب بر اين فضا تبديل شد. كليشه‌هاي تازه به سرعت شكل گرفتند و قواعد جديدي در سينما ايجاد شد كه در سينماي پس از انقلاب سابقه نداشت! قصه‌ها اغلب درباره مثلثي با 2 ضلع رمانتيك دختر و پسر روايت مي‌شدند و بازيگري مثل من اگر مي‌خواست نقش بگيرد، بايد نوچه يا فاميل دور شخصيت‌هاي جوان اول مي‌شد و در حواشي داستان مي‌پلكيد كه اينطور نقش‌ها را هم من قبول نمي‌كردم؛ از اين نقش‌ها به من زياد پيشنهاد شد كه بيايم وسط هاي فضاي دراماتيك و عاشقانه فيلم، چند صحنه طنزآميز بازي كنم تا اگر  فضاي اشك‌‌آلود فيلم نگرفت، حداقل تماشاگر به عشق همين رگه‌هاي كمدي بليت بخرد!

ديگر تقوايي و حاتمي نيستند

گر می خواهید با پیرترین مادر جهان ، زنی که بر روی درخت زایمان کرد و بسیاری دیگر از موارد تولد عجیب آشنا شوید این مطلب را تا پایان مطالعه کنید.

به گزارش گروه خواندنی های باشگاه خبرنگاران، هر روز انسان های زیادی در به دنیا می آیند. در اکثر موارد این تولد در بیمارستانهای مجهز و با مادرانی با بازه سنی مشخص رخ می دهد و در نهایت اکثر کودکانی که به دنیا می آیند دارای وزن و اندازه تقزیبا ثابتی هستند. در عین حال در این میان داستانهای عجیبی در مورد تولد وجود دارد که در این مطلب به بعضی از آنها خواهیم پرداخت.